Naukowcy z Karolinska Institutet w Sztokholmie przeprowadzili badanie z udziałem 1500 osób w wieku powyżej 15 lat, które w czasie przejścia tsunami w roku 2004 znajdowały się w obszarze zagrożonym jej skutkami. Z odpowiedzi ok. 70% zapytanych wynikało, że poradzili już oni sobie z traumą spowodowaną tamtymi wydarzeniami. Pozostałe 30% przyznało jednak, że wciąż cierpi z powodu zaburzeń związanych z przeżytą katastrofą.

Występują u nich reakcje posttraumatyczne, skarżą się oni na bezsenność i zaburzenia nastroju. W największym stopniu dotyczą one ludzi, których przeżycia były najcięższe, np. tonięcie.

Jedną piątą drugiej grupy stanowią osoby, które chociaż znajdowały się w tym czasie w regionie Azji dotkniętym klęską żywiołową, nie zetknęły się w żaden sposób bezpośrednio z przechodzącą falą. Nie doznali oni większego uszczerbku na zdrowiu, nie zginęli też ich bliscy.

Nie jest zaskakującym fakt, że przeżycie sytuacji śmiertelnego zagrożenia, ciężkiego zranienia czy też utraty drogiej osoby może pozostawić trwałe ślady w psychice. Jak się jednak okazuje, zaburzenia będące konsekwencjami traumy pojawiają nie tylko w przypadku wydarzeń, które faktycznie miały miejsce w życiu danej osoby, ale również tych, które jedynie jej potencjalnie zagrażały. Samo doświadczenie śmiertelnego strachu może przynieść skutki porównywalne do przeżycia wypadku samochodowego.

Bardzo duże znaczenie dla dalszych konsekwencji przeżytej traumy ma również to, czy osoba otrzymała wystarczające wsparcie psychiczne. Jak przekonuje dr Lars Wahlström z Karolinska Institutet, czasem wystarczy, żeby pielęgniarka posiedziała chwilę przy takiej osobie i porozmawiała z nią o przeżytym wydarzeniu. Gdy ustąpią pierwsze reakcje związane z traumą, należy szczególnie zatroszczyć się o samopoczucie tego człowieka.