Wynalazek został opracowany przez dwie niezależne grupy naukowców, zajmujące się problemem na różne sposoby. 

Zespół z University of California w Berkeley użył drutów z krzemu i germanu o średnicy kilkudziesięciu nanometrów. Utworzone w ten sposób maleńkie tranzystory umieścił w warstwie wrażliwej na nacisk gumy.

Badacze ze Stanford University, skupieni wokół chemiczki prof. Zhenan Bao, zastosowali natomiast polimer poli(dimetylosiloksan) w skrócie PDMS. Przeprowadzone testy wykazały, że uzyskany przez nich materiał jest niezwykle precyzyjny: pozwala poczuć siedzącego motyla. 

Artykuł o efektach pracy obu zespołów ukazał się na łamach „Nature Materials” z 12 września br.
 
Jak wypowiada się Ali Javey, informatyk z University of California, ludzie zazwyczaj wiedzą, jak trzymać kruche jajko, tak żeby go nie rozgnieść. Współczesne maszyny nie posiadły jeszcze tej umiejętności.

Tymczasem, jak mówi Javey, jeżeli chcielibyśmy stworzyć robota obsługującego zmywarkę, musielibyśmy mieć pewność, że nie będzie on przy tym rozbijał kieliszków.
 
Sztuczna skóra opracowana została nie tylko z myślą o robotach. Może ona także odmienić los ludzi, którzy stracili kończyny i korzystają z protez. Brak czucia w ręku lub nodze również im bardzo utrudnia funkcjonowanie.

Co więcej, zaletą sztucznej skóry wytwarzanej za pomocą nanotechnologii jest fakt, że jej produkcja jest relatywnie niedroga. Wcześniej do wyrobu sztucznej skóry używano materiałów pochodzenia organicznego, co wiązało się z dużymi kosztami.

 

Elektroniczna skóra to kolejny krok w rozwoju robotyki. Czy kiedyś robot uściśnie dłoń człowieka w podziękowaniu za dobrą robotę?