Spektakl o intrygującym tytule "Mas o menos un día" (w wolnym tłumaczeniu: Mniej więcej jeden dzień) hiszpańskiej grupy Larumbe Danza przeniósł wszystkich w inny wymiar - w świat zamyślenia i jednocześnie intensywnych doznań estetycznych. Oderwani na chwilę od codzienności obserwowaliśmy opowieść o miłości, opowieść tak prywatną, że można się było momentami poczuć niezręcznie, podglądając tak intymne wyznania. Z drugiej jednak strony historia była na tyle uniwersalna, że dawała każdemu możliwość odniesienia się do własnych doświadczeń.

"Mas o menos un día" ukazuje skomplikowane relacje między kobietą a mężczyzną, relacje, w których niebezpiecznie zaciera się granica między miłością i nienawiścią, współdziałaniem i walką, związkiem i wzajemnym oddalaniem się od siebie. Tytuł jest więc przekorny - to spektakl o długotrwałym niszczycielskim działaniu czasu, o latach zmagań z nim dwojga ludzi, ich walce o to, by bilans zysków i strat, jakie pociąga za sobą próba wspólnego życia, wychodził ostatecznie na plus.

Szczególnie poruszającą sceną był symboliczny taniec dwojga artystów, w którym przeplatają się ze sobą próba zdobycia dominacji nad drugą osobą, kłótnia, niedopasowanie i nieporozumienie, ale również czułość, pogodzenie i zaufanie. Szczególne znaczenie miała również pierwsza, niesamowicie efektowna scena, stanowiąca streszczenie opowieści i jednocześnie wstęp do niej. Z ciemności najpierw wyłoniła się podwieszona nad sceną śpiąca kobieta. Odnalazł ją mężczyzna i oboje dopiero wtedy zbudzili się do życia wraz z rodzącym się nagle uczuciem. Rozpoczęła się symfonia gestów, ilustrujących najpierw nieśmiałe zauroczenie i przełamywanie obcości dwóch istnień, przechodząc później przez kolejne etapy relacji i fascynacji, w których artyści w pewnych momentach byli ze sobą, w innych zaś tylko obok siebie.

Tak rozpoczęty spektakl uraczył widzów równie atrakcyjnym zakończeniem. Wykorzystane w ostatniej scenie oświetlenie i ogromne lustro, dzięki któremu widzowie obserwowali to, co działo się na podłodze z perspektywy lotu ptaka, uświadamia jak dużą wyobraźnią choreograficzną wykazali się Daniel i Juan.

Przede wszystkim jednak nastrój przedstawienia tworzyli jako tancerze. Hiszpańska para to doświadczeni profesjonaliści i artyści o niesamowitej charyzmie. Dzięki ich umiejętnościom i perfekcyjnemu wytańczeniu najmniejszych szczegółów choreografii każdy moment występu nabierał wyjątkowego charakteru. Całości dopełniła muzyka, która dyskretnie tworzyła atmosferę i tło do tego, co działo się na scenie i w umysłach poruszonych widzów.