•    Żywoty kasiarzy

Michał Krzymowski przedstawia kulisy służbowego życia polskich europosłów. Jak się okazuje, dla wielu z nich posada w Brukseli jest okazją do łatwego zarobku przy minimalnym nakładzie pracy. Właściwie trudno się temu dziwić, skoro dzienna dieta w wysokości niemal 300 euro wypłacana jest posłom jedynie na podstawie podpisu na liście obecności, a ta wystawiona jest przez cały dzień, do godziny 22. W efekcie sala plenarna często zapełnia się dopiero późnym wieczorem.

W artykule przeczytamy o wielu podobnych metodach „uczciwego” zarabiania pieniędzy przez polskich eurodeputowanych. Dowiemy się też, dlaczego nie można ufać raportom o aktywności parlamentarzystów, które przez wielu polityków są używane jako dowód ich rzekomej ciężkiej pracy.

•    Największy strajk nowoczesnej Europy

Z racji wciąż obchodzonej 30. rocznicy powstania „Solidarności”, niewątpliwie warto przeczytać co prawda długi, lecz wciągający artykuł Jerzego Skoczylasa o bardziej lub często mniej znanych epizodach Sierpnia ’80. Z tekstu dowiemy się m.in., dlaczego właściwie wybuchły pierwsze w 1980 roku strajki, które ostatecznie doprowadziły do wydarzeń Sierpnia, a także skąd Lech Wałęsa wziął słynny półmetrowy długopis, którym podpisał Porozumienia Sierpniowe.

•    Dworzec upadły

Krótka historia warszawskiego Dworca Centralnego. Od wielkiego otwarcia w 1975 roku, specjalnie na VII zjazd PZPR i wizytę Leonida Breżniewa (czas budowy skrócono z 72 do 39 miesięcy!), poprzez niekontrolowany napływ narkomanów i bezdomnych, którzy przyczynili się do powolnego upadku prestiżu dworca, aż do dzisiejszej renowacji i „afery kebabowej” (o niej a także o innych ciekawostkach związanych z tym tureckim przysmakiem przeczytać możemy również oddzielny artykuł „Kebaby za 2,5 miliona”).

•    Wojna kłamstw

Sprawa kaprala Pata Tillmana, który w 2004 roku zginął w Afganistanie, jest przykładem zakłamania amerykańskich władz i armii USA. Młody gwiazdor futbolu amerykańskiego po ataku terrorystycznym na WTC w 2001 wstępuje do wojska. Trzy lata później ginie w Afganistanie podczas – jak wynikało z oficjalnych informacji – bohaterskiej obrony przed szturmem lokalnej bojówki. Amerykański rząd do spółki z częścią mediów czyni z Tillmana bohatera i stawia jako przykład patriotyzmu.

Rok później prasa ujawnia raport przygotowany przez armię na polecenie rodziców sportowca-żołnierza. Wynika z niego, że Pata Tillmana zabili nie terroryści, a… koledzy z jego oddziału (najprawdopodobniej omyłkowo). Okazuje się też, że o wszystkim już kilka dni po śmierci kaprala wiedział dowódca amerykańskich sił zbrojnych w Iraku gen. Stanley McChrystal. Sprawa wstrząsnęła opinią publiczną w USA i do dziś jest tematem wielu nieprzychylnych władzom i mediom dyskusji.